వెనక్కి వెళ్లిన అడుగులు… మళ్లీ మేల్కొన్న జ్ఞాపకాలు...
నా స్కూలింగ్ మొత్తం 12 సంవత్సరాలు చెన్నై హాస్టల్లోనే గడిచిపోయింది. ప్రతి సంవత్సరం దీపావళి, సంక్రాంతి పండుగలు, అలాగే క్వార్టర్లీ, హాఫ్యర్లీ, సమ్మర్ సెలవులకే ఇంటికి వచ్చేవాడిని. ఆ సెలవుల్లో ముఖ్యంగా పండుగలు, వేసవి కాలంలో మాత్రం తప్పకుండా నా నేటివ్ విలేజ్కి వెళ్లేవాడిని. తిరుపతి నుంచి పిచ్చాటూరు–ఊతుకొట్ట–చెన్నై మార్గంలో, సుమారు 40 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నారాయణవనం మండలంలోని చిన్న గ్రామం — సముదాయం. అదే నా ఊరు. సమ్మర్ హాలిడేస్లో ఎక్కువ రోజులు అక్కడే గడిపేవాడిని. చిన్నప్పుడు ఊర్లో గడిపిన రోజులు నిజంగా ఎంతో ఆనందంగా ఉండేవి. 2009 మార్చిలో నేను చెన్నైలో ప్లస్ టూ పరీక్షలు రాసి తిరుపతికి వచ్చాను. అప్పటి నుంచి ఏప్రిల్, మే నెలల్లో ఊరికి వెళ్లడం క్రమంగా తగ్గిపోయింది. దానికి ప్రధాన కారణం — అదే సంవత్సరం జూన్లో మా ఇంట్లో నాకు కొనిచ్చిన కంప్యూటర్. ఆ కంప్యూటర్ నా ప్రపంచంగా మారిపోయింది. చిన్నప్పటి లాగా ఊరికి వెళ్లి వేసవి సెలవుల్లో సమయం గడపాలనే ఆసక్తి క్రమంగా తగ్గిపోయింది. దీపావళి, సంక్రాంతికి ఒకటి రెండు రోజులు వెళ్లి వచ్చేవాడిని. అంతకంటే ఎక్కువ రోజులు ఉండడం మాత్రం జరగలేదు. 2015లో మా నాయనమ్మ నగరి లక్ష్మ...