వెనక్కి వెళ్లిన అడుగులు… మళ్లీ మేల్కొన్న జ్ఞాపకాలు...

నా స్కూలింగ్ మొత్తం 12 సంవత్సరాలు చెన్నై హాస్టల్‌లోనే గడిచిపోయింది. ప్రతి సంవత్సరం దీపావళి, సంక్రాంతి పండుగలు, అలాగే క్వార్టర్లీ, హాఫ్‌యర్లీ, సమ్మర్ సెలవులకే ఇంటికి వచ్చేవాడిని. ఆ సెలవుల్లో ముఖ్యంగా పండుగలు, వేసవి కాలంలో మాత్రం తప్పకుండా నా నేటివ్ విలేజ్‌కి వెళ్లేవాడిని.

తిరుపతి నుంచి పిచ్చాటూరు–ఊతుకొట్ట–చెన్నై మార్గంలో, సుమారు 40 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నారాయణవనం మండలంలోని చిన్న గ్రామం — సముదాయం. అదే నా ఊరు. సమ్మర్ హాలిడేస్‌లో ఎక్కువ రోజులు అక్కడే గడిపేవాడిని. చిన్నప్పుడు ఊర్లో గడిపిన రోజులు నిజంగా ఎంతో ఆనందంగా ఉండేవి.

2009 మార్చిలో నేను చెన్నైలో ప్లస్ టూ పరీక్షలు రాసి తిరుపతికి వచ్చాను. అప్పటి నుంచి ఏప్రిల్, మే నెలల్లో ఊరికి వెళ్లడం క్రమంగా తగ్గిపోయింది. దానికి ప్రధాన కారణం — అదే సంవత్సరం జూన్‌లో మా ఇంట్లో నాకు కొనిచ్చిన కంప్యూటర్. ఆ కంప్యూటర్ నా ప్రపంచంగా మారిపోయింది. చిన్నప్పటి లాగా ఊరికి వెళ్లి వేసవి సెలవుల్లో సమయం గడపాలనే ఆసక్తి క్రమంగా తగ్గిపోయింది. దీపావళి, సంక్రాంతికి ఒకటి రెండు రోజులు వెళ్లి వచ్చేవాడిని. అంతకంటే ఎక్కువ రోజులు ఉండడం మాత్రం జరగలేదు.

2015లో మా నాయనమ్మ నగరి లక్ష్మమ్మ గారి ఆస్తులను వారసులకు పంచినప్పుడు — అప్పటి వరకు నేను ఊరికి వెళ్లినప్పుడు ఉండే ఇల్లు మా బాబాయ్‌కి వచ్చింది. అదే గ్రామంలో ఉన్న పాత పూర్వీకుల ఇల్లు మా నాన్నకు వచ్చింది. ఆ ఇల్లు చాలా కాలంగా సిధిలంగా ఉండేది.

2020 డిసెంబర్‌లో దాన్ని మరమ్మతులు చేయడం ప్రారంభించి, 2021 ఆగస్ట్ 13 (శుక్రవారం) పాలు పొంగించి గృహప్రవేశం చేసాము. ఆ తర్వాత సరిగ్గా 10 నెలలు మేము ఆ ఊరిలోనే, ఆ ఇంట్లోనే నివసించాము. ఆ సమయంలో ప్రతి రోజు అక్కడి నుంచి తిరుత్తణికి వెళ్లి వచ్చేవాడిని.

2022 జూన్ 24, శుక్రవారం నాకు తిరుపతికి ట్రాన్స్‌ఫర్ వచ్చింది. అదే రోజు మళ్లీ తిరుపతిలోని యాదవ వీధిలో ఉన్న ఇంటికి వచ్చేశాము. ఆ 10 నెలలు నేను సముదాయం గ్రామంలో ఉన్నప్పటికీ — ఇంటి గడప నుంచి బ్యాంక్‌కి, బ్యాంక్ నుంచి ఇంటికి తప్ప ఊరిలో ఎక్కడికీ వెళ్లేవాడిని కాదు.

తర్వాత కూడా ఊరికి వెళ్లడం చాలా అరుదుగా మారిపోయింది. 2022 డిసెంబర్‌లో ఒకసారి బాబాయ్ ఇంటికి వెళ్లాను — అది కూడా ఒక పని కోసం మాత్రమే. ఆ తర్వాత మళ్లీ ఊరికి వెళ్లడం జరగలేదు.

కారణాలు చాలా ఉన్నా — నిజం చెప్పాలంటే తిరుపతిలో ఉన్న కంఫర్ట్, కంప్యూటర్, ఇంటర్నెట్… ఇవన్నీ కలిపి ఊరికి వెళ్లాలనే ఆలోచనను, కోరికను నెమ్మదిగా తగ్గించాయి.

చివరికి మూడున్నర సంవత్సరాల తర్వాత — ఈ నెల మొదటి వారంలో ఊరికి వెళ్లాలని అనుకున్నాను. కానీ అది కూడా కుదరలేదు. చివరికి మొన్న శనివారం వెళ్లే అవకాశం వచ్చింది.

ఆ రోజు సాయంత్రం సుమారు 4:30కి ఇంటి నుంచి బయలుదేరాను. నన్ను బస్ ఎక్కించడానికి మా బ్యాంక్ కార్ డ్రైవర్ చంద్ర అన్న వచ్చాడు. గత నెల ఒకసారి పుత్తూరు వరకు RTC బస్‌లో ప్రయాణించి ఇబ్బంది పడిన అనుభవం ఉండటంతో — ఈసారి ప్రైవేట్ భారతి బస్‌లో వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

సాయంత్రం 5 గంటలకు తిరుత్తణి–అరక్కోణం మార్గంలో పుత్తూరు మీదుగా వెళ్లే భారతి బస్ ఎక్కించేసి చంద్ర అన్న వెళ్లిపోయాడు. సాధారణంగా ఒక గంటలో పుత్తూరు చేరే బస్ — ఆ రోజు పది నిమిషాలు ఎక్కువ సమయం తీసుకుంది.

సాయంత్రం 6:10కి పుత్తూరు నగరం రోడ్ బస్ స్టాప్‌లో దిగాను. అక్కడే నా బాబాయ్ కుమారుడు వాసు ఎదురు చూస్తూ ఉన్నాడు. ఆ తర్వాత నేను, వాసు ఇద్దరం బైక్ మీద ఊరికి బయలుదేరాము. 15 నిమిషాల్లో ఇంటికి చేరుకున్నాం. మార్గమధ్యంలో వాసు చుట్టూ ఉన్న ప్రదేశాల గురించి చెబుతుంటే — నేను మాత్రం నా చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలలోకి వెళ్లిపోయాను.

ఇంటికి చేరుకున్నాక వాసు ప్రతి చోటు ఒక్కొక్కటిగా చూపించాడు. చిన్నప్పుడు ఎలా ఉందో… ఇప్పుడు ఎలా ఉందో పోల్చుకుంటూ చూసాను. ఇంటి వెనుక మేము ఆడుకున్న చోటు ఇప్పటికీ అలాగే ఉంది. రెండు కొబ్బరి చెట్లు మాత్రం ఇప్పటికీ అలాగే నిలిచున్నాయి. అప్పుడు పెద్దగా అనిపించిన ప్రదేశం — ఇప్పుడు చిన్నగా అనిపించింది.

ఆ రాత్రి భోజనం చేసిన తర్వాత… చిన్నప్పుడు లాగే మేడపై పడుకున్నాను. సరిగ్గా 20 సంవత్సరాల తర్వాత — నక్షత్రాలు, చంద్రుడు చూస్తూ… శుభ్రమైన గాలి పీలుస్తూ నిద్రపోయాను.

మరుసటి రోజు ఉదయం లేవగానే సూర్యుడి కాంతి కళ్లకు తగిలింది. పక్షుల స్వరాలు వినిపిస్తున్నాయి. కొద్దిసేపు అలా పడుకుని ఆ వాతావరణాన్ని ఆస్వాదించాను. తర్వాత లేచి — కట్టెల పొయ్యిపై కాచిన వేడి నీటితో స్నానం చేసి… ఉదయం, మధ్యాహ్నం పిన్ని వండిన నాన్-వెజ్ భోజనం చేసి… సాయంత్రం 4 గంటలకు తిరుగు ప్రయాణం ప్రారంభించాను.

శనివారం సాయంత్రం ఇంటి బయట కూర్చుంటే — తెలిసిన వాళ్లు అందరూ వచ్చి పలకరించారు. 24 గంటల కన్నా తక్కువ సమయం ఊరిలో గడిపినా… చిన్నప్పుడు వేసవి సెలవుల్లో గడిపిన ఆ మధుర జ్ఞాపకాలు మళ్లీ మనసులో గుర్తుకు వచ్చాయి.

ఒకప్పుడు నేను చూసిన ఇల్లు, ఊరు… ఇప్పుడు చాలా మార్పులతో మారిపోయినట్టు అనిపించింది.

నేను ఒకడినే, ఎవరి సహాయం లేకుండా ఊరిలోనూ, ఇంట్లోనూ తిరిగే వాడిని.

వయసు పెరగడంతో పాటు… కొంచెం కనిపించే చూపు కూడా తగ్గిపోయినా —

ఆ రోజుల్లో గడిపిన ఆనందం, ఆ జ్ఞాపకాలు మాత్రం ఇప్పటికీ అలాగే మనసులో నిలిచిపోయాయి.

ఆ జ్ఞాపకాలు ఒక్కొక్కటిగా గుర్తుకు వస్తుంటే…

మళ్లీ ఆ రోజులు తిరిగి రావని తెలిసినా — అవి ఇచ్చే అనుభూతి మాత్రం ఇప్పటికీ గుర్తు చేసుకుంటే ఎంతో సంతోషాన్ని కలిగించింది.

నిన్న సాయంకాలం నాలుగు గంటలకు ఊరునుంచి తిరిగి తిరుపతికి బయలుదేరాను.

వాసు, నేను ఇద్దరం బైక్‌లోనే తిరుపతి వరకు వచ్చి, నన్ను అపార్ట్‌మెంట్‌లో వదిలి వెళ్లాడు.

ఎంత దూరం వెళ్లినా… ఎంత మారినా…

ఊరు, చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు, ఆ అనుభూతులు — మనలో ఎప్పటికీ అలాగే ఉంటాయని అర్థమైంది.

“Time passes, places change… but memories remain the same.”

---

తిరుపతి మహేష్

27/04/2026