తిరుపతి మహేష్

ఈరోజు నేను పని చేస్తున్న మునిసిపల్ రోడ్ బ్రాంచ్‌లో సెక్యూరిటీ గార్డ్‌గా పనిచేస్తున్న సుధాకర్ రెడ్డి గారు సూపర్ అన్న్యువేషన్ ద్వారా రిటైర్ అవుతున్నారు. 2011 జూన్ 1 నుంచి ఎస్బీఐలో సెక్యూరిటీ గార్డ్‌గా పనిచేస్తూ, తాటిపత్రి మెయిన్ బ్రాంచ్, శ్రీకాళహస్తి మెయిన్ బ్రాంచ్, ప్రస్తుతం నేను పనిచేస్తున్న మునిసిపల్ రోడ్ బ్రాంచ్‌లలో సేవలందించారు. మొత్తం చూస్తే, దాదాపు 15 సంవత్సరాలకు 2 నెలలు తక్కువగా ఎస్బీఐలో పని చేసి ఈరోజు సూపర్ అన్న్యువేషన్ ద్వారా రిటైర్ అవుతున్నారు. నేను 2022 జూలై 2న మునిసిపల్ రోడ్ బ్రాంచ్‌లో రిపోర్ట్ చేసినప్పటికీ, అప్పటికే సర్ అక్కడ పనిచేస్తున్నారు. మొదట్లో నేను కూర్చున్న కౌంటర్ వరుస కౌంటర్ల మధ్యలో ఉండటం వల్ల, సర్‌తో ఎక్కువగా మాట్లాడుకునే అవకాశం రాలేదు. కానీ 2023 జూన్‌లో వెంకట లక్ష్మి గారు (డిప్యూటీ బ్రాంచ్ మేనేజర్) వచ్చిన తర్వాత నా కౌంటర్‌ను బ్రాంచ్ ఎంట్రన్స్ దగ్గరికి మార్చారు. అప్పటి నుంచి మేము క్రమంగా మాట్లాడుకోవడం ప్రారంభమైంది. 2024 జూన్ నుంచి నేను రాపిడో ద్వారా ఇంటి నుంచి బ్యాంక్‌కి, బ్యాంక్ నుంచి ఇంటికి ప్రయాణం ప్రారంభించిన తర్వాత, ప్రతి రోజు ఉదయం నేను బ్యాంక్‌కు వచ్చినప్పటి...

నేను తిరుత్తణి SBI మెయిన్ బ్రాంచ్‌లో సుమారు ఐదున్నర సంవత్సరాలు పనిచేశాను. కానీ ఆ సమయంలో నేను ఒక్కసారి మాత్రమే — అది కూడా 2018 జూలై నెలలో — తిరుత్తణి సుబ్రహ్మణ్యస్వామి దర్శనానికి వెళ్లాను. అది కూడా ప్రత్యేకంగా ప్లాన్ చేసి వెళ్లింది కాదు. మా అమ్మకు SBI లో సేవింగ్స్ అకౌంట్ ఓపెన్ చేయించడానికి తిరుత్తణికి వచ్చినప్పుడు, నాకు అయితే దేవుళ్లపై నమ్మకం లేదు కానీ నమ్మకం ఉన్న అమ్మను తీసుకెళ్దామని సుబ్రహ్మణ్య స్వామి గుడికి తీసుకెళ్లాను. అంతే. ఆ తర్వాత అనుకోకుండా, దాదాపు 8 సంవత్సరాల తర్వాత, నిన్న సాయంత్రం మళ్లీ తిరుత్తణి సుబ్రహ్మణ్య స్వామి గుడికి వెళ్లాను.  --- వరుసగా మూడు రోజుల సెలవులు ఉండటంతో ఇంట్లోనే ఉండి బాగా బోర్ కొట్టేసింది. చాలా రోజులుగా పుత్తూరులో ఉన్న మా అక్క (నగరి ఉషారాణి పెద్దనాన్న కూతురు) ఇంటికి వెళ్లాలని అనుకుంటూనే ఉన్నాను. కానీ నా అలసత్వం వల్ల వెళ్లలేకపోయాను. చివరికి నిన్న సాయంత్రం 4:30కి తిరుపతి బస్ స్టాండ్‌లో తమ్ముడు నన్ను పుత్తూరు బస్ ఎక్కించాడు. దాదాపు 2 సంవత్సరాల తర్వాత ఈ రూట్‌లో నేను బస్‌లో ప్రయాణం చేశాను. అదికాకుండా, లేడీస్‌కు ఫ్రీ బస్ ప్రయాణం ప్రారంభమైన తర్వాత నేను మొదటిసారి...

మూడు రోజుల వరుస సెలవుల్లో ఈ రోజు ఒకటి పూర్తైంది. ఉదయం నుంచి సాయంత్రం వరకు ఇంట్లోనే ఉన్నాను. తినడం, YouTube చూడడం, నిద్రపోవడం — ఇలా రోజంతా గడిచిపోయింది. ప్రతి శుక్రవారం బ్యాంక్ అవ్వగానే సాయంత్రం నేరుగా KT రోడ్‌లో ఉన్న భాటా షోరూమ్ కింద ఉన్న సాగర్ అన్న సలూన్‌కి వెళ్లడం నాకు అలవాటు. ఈరోజూ సాయంత్రం ఐదు గంటల తర్వాత అక్కడికి వెళ్లాను. రాత్రి ఏడు నరకి ఇంటికి వచ్చి ఇడ్లీ తిని, మళ్లీ ఫోన్‌లో YouTube చూడడం ప్రారంభించాను. అప్పుడే ఒక వ్యక్తి నుంచి నాకు ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. పేరు చూసిన వెంటనే — ఏ విషయం గురించి మాట్లాడతారో నాకు అర్థమైంది. ఆ విషయం గురించి మాట్లాడాలనే ఆసక్తి నాకు లేకపోయినా, కాల్ లిఫ్ట్ చేశాను. మొదట రెండు నిమిషాలు సాధారణంగా మాట్లాడాం. ఆ తర్వాత అసలు విషయం మొదలైంది. నాకు కాల్ చేసిన వ్యక్తి — “నీకు పెళ్లి చేసుకోవాలనే ఆసక్తి ఉందా లేదా?” అని అడిగాడు. ఎవరైనా నా పెళ్లి విషయం ప్రస్తావించగానే నా హార్ట్ బీట్ ఒక్కసారిగా పెరిగిపోతుంది; వెంటనే నాకు అసహనం, కోపం, తెలియని భయం, ఆందోళన మొదలవుతాయి. ఈరోజూ కూడా అదే జరిగింది. పెళ్లి విషయం ప్రస్తావించగానే నా లోపల అలాంటి మార్పులు ఏర్పడుతున్నాయి. ఎందుకు ఇలా నాకు...

రెండు రోజుల సడెన్, అనుకోని బెంగళూరు ట్రిప్ ముగించుకుని నిన్న రాత్రి సుమారు 9 గంటలకు ఇంటికి వచ్చాను. ఇంటికి వచ్చాక బ్యాగ్‌లో ఉన్న వస్తువులు బయటకు తీస్తూ ఉండగా ఒక్కసారిగా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది. ఆ విషయం గుర్తొచ్చిన వెంటనే నాకు ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. --- గత బుధవారం నాకు తలనొప్పి రావడంతో బ్యాంక్‌కు లీవ్ పెట్టాను. ఈరోజు (మార్చి 21, శనివారం) వర్కింగ్ డే కావడంతో ఎక్కడికైనా ట్రిప్ వెళ్దాం అని ముందే లీవ్ పెట్టాలని ఫిక్స్ అయ్యాను. కానీ ఏ ప్లాన్ కూడా వర్కౌట్ కాలేదు. బుధవారం సడెన్‌గా లీవ్ పెట్టాల్సి రావడంతో, ఆ తర్వాత వచ్చిన నాలుగు రోజులు ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. ఇంకో వైపు, బెంగళూరులో ఉన్న నా తమ్ముడు, అతని భార్య వీకెండ్‌కు తిరుపతికి కారులో వస్తారని తెలుసు. అప్పుడు ఒక ఆలోచన వచ్చింది: “బుధవారం రాత్రి ట్రైన్‌లో బెంగళూరు వెళ్లి, వాళ్లతో 2 రోజులు ఉండి తిరిగి వాళ్లతో రావచ్చు కదా!” మరో ఆలోచన కూడా వచ్చింది — బెంగళూరులో ఉన్న నా బాబాయ్ కొడుకు వాసు దగ్గరకు వెళ్లి, అతనితో ఎక్కడికైనా ట్రిప్ వెళ్దామా అని. బుధవారం సాయంత్రం 6:30 సమయంలో రాత్రి 9:30కి తిరుపతి–చామరాజనగర్ ఎక్స్‌ప్రెస్ ట్రైన్‌లో టిక...

సరిగ్గా రెండు రోజుల క్రితం, మంగళవారం ఉదయం నుంచే నాకు ఒకరకమైన స్ట్రెస్, తలనొప్పి మొదలైంది. అయినా కూడా ఆ రోజు మొత్తం బ్యాంక్‌లో పని చేశాను. చివరి నిమిషంలో బుధవారం లీవ్ పెట్టాలని అనిపించింది. నిన్న ఉగాది, ఈ రోజు రమ్జాన్ ఉండటంతో — రేపు ఒక్క రోజు లీవ్ పెడితే నాలుగు రోజులు కలిసి వస్తాయని ముందే ప్లాన్ చేసుకున్నాను. కానీ మధ్యలో ఆరోగ్యం బాగోలేకపోవడంతో బుధవారం కూడా లీవ్ పెట్టాల్సిన పరిస్థితి వచ్చింది. మంగళవారం సాయంత్రం నేను పనిచేసే బ్రాంచ్ చీఫ్ మేనేజర్‌కి నా పరిస్థితి చెప్పి లీవ్ అడిగాను. ఆయన గురించి నాకు బాగా తెలుసు — ఆయన లీవ్ పెట్టరు, ఇతరులు లీవ్ పెట్టడం కూడా ఆయనకు అసలు నచ్చదు. అయినా నా పరిస్థితి వివరంగా చెప్పాను: “సర్, ఉదయం నుంచే బాగా లేను. రేపు లీవ్ కావాలి. అలాగే ఉగాది, రమ్జాన్ కారణంగా గురువారం, శుక్రవారం హాలిడేస్ ఉన్నాయి. శనివారం ఒక రోజు లీవ్ పెడితే నాలుగు రోజులు కలిసివస్తాయి. ట్రిప్‌కు వెళ్లాలని ప్లాన్ చేశాను సర్” అని చెప్పాను. అంతే… నేను ఏదో తప్పు చేసినట్టుగా నన్నే తప్పుబట్టడం ప్రారంభించారు. నాకు అది నచ్చలేదు. కానీ ఆయన నా బాస్ కావడంతో సహించాల్సి వచ్చింది. బుధవారం ఇంట్లోనే ఉండి విశ్రాంతి త...

ఈ రోజు ఉదయం నిద్రలేవగానే “జక్కంపూడి మునిరత్నం సర్ నిన్న రాత్రి 10 గంటలకు కన్నుమూశారు” అనే వార్త తెలిసింది.  ఆ వార్త విన్న క్షణం కొద్దిసేపు నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.  నిన్ననే నేను SVIMS హాస్పిటల్‌కి వెళ్లి సర్‌ను చూసి మాట్లాడి వచ్చాను. అలాంటప్పుడు రాత్రికి ఆయన మరణించారని వినడం నాకు చాలా షాక్‌గా అనిపించింది. కొద్దిసేపు ఏమి చేయాలో కూడా అర్థం కాలేదు.  చివరికి సర్‌ను ఒకసారి చూడాలనే భావన కలిగింది.  సర్ స్వస్థలం తమిళనాడులోని తిరువళ్లూర్ జిల్లాలో ఉన్న  తిరువాలంగాడు పక్కన ఉన్న ఒక గ్రామం కావడంతో, అంత్యక్రియల కోసం ఆయన భౌతిక దేహాన్ని అక్కడికి తీసుకెళ్తారా లేక తిరుపతిలోనే ఆయన ఇంటి దగ్గర నిర్వహిస్తారా అన్న సందేహం వచ్చింది.  ఉదయం సుమారు 8 గంటల సమయంలో మునిరత్నం సర్ భార్యగారి చెల్లెలి కుమారుడు కిట్టుకు ఫోన్ చేసి, ఎక్కడ అంత్యక్రియలు చేస్తారో అడిగి తెలుసుకున్నాను. తిరుపతిలోనే చేస్తారని కిట్టు చెప్పడంతో ఉదయం 11:30 సమయంలో నేను, నా తల్లి, తండ్రి ముగ్గురం కలిసి ఆటోలో తిరుపతి తాటితోపులో ఉన్న సర్ ఇంటికి వెళ్లాము.  అక్కడ సర్ భౌతిక దేహాన్ని చూసి, మేడమ్‌తో కొంతసేపు మాట్లాడాను. ...

నిన్న ఉదయం నిద్రలేవగానే సెలవు రోజు కావడంతో ఏమి చేయాలా అని ఆలోచించాను. అప్పుడు మునిరత్నం సర్ గుర్తుకు వచ్చారు. సర్‌ను కలుద్దామని అనుకుని ఫోన్ చేశాను. అప్పుడు సర్ ఆరోగ్యం బాగోలేక SVIMS ఆసుపత్రిలో చేర్పించారని తెలిసింది. ఆ విషయం తెలిసిన వెంటనే ఆయనను ఆసుపత్రికి వెళ్లి చూసి రావాలని నిర్ణయించుకున్నాను. 78 సంవత్సరాలు పూర్తి చేసిన మునిరత్నం సర్ చాలా కాలంగా అనేక ఆరోగ్య సమస్యలను ఎదుర్కొంటూ వచ్చారు. అయినా కూడా వాటిని ఎలాగో భరిస్తూ, సాధ్యమైనంత వరకు తన రోజువారీ పనులను చేసుకుంటూ ఉండేవారు. గత నెల 17వ తేదీన ఒక్కసారిగా ఆరోగ్యం బాగా క్షీణించడంతో సర్‌ను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లి చికిత్స ప్రారంభించారని తెలిసింది. దానికి రెండు మూడు రోజుల ముందే నేను సర్‌తో ఫోన్‌లో మాట్లాడినట్టు గుర్తుంది. ఆ తర్వాత మేమిద్దరం మాట్లాడుకునే అవకాశం రాలేదు. నేను తెలుగులో బ్లాగులు రాయడం ప్రారంభించిన తర్వాత, వాటిని సర్‌కు చూపించాలని అనుకుని నిన్న ఆయన ఇంటికి వెళ్లాలని భావించాను. అప్పుడు సర్ ఆసుపత్రిలో ఉన్నారని తెలిసి వెంటనే ఆయనను చూడడానికి ఆసుపత్రికి వెళ్లాను. ఆసుపత్రిలో సర్ మరియు మేడమ్ మాత్రమే గదిలో ఉన్నారు. మేడమ్, “ఏమండి, మహేష్ మిమ్మల...

ఏమిటో కానీ, ప్రతి సోమవారం ఉదయం నిద్ర లేవగానే త్వరగా వీకెండ్ వచ్చేస్తే బాగుంటుందని అనిపిస్తుంది. అలాగే వీకెండ్ వచ్చినప్పుడు పనులేమీ లేకపోతే, మళ్లీ బ్యాంక్ ఉంటే బాగుంటుందని కూడా అనిపిస్తుంది. ఈ రోజు రెండో శనివారం — బ్యాంక్ హాలిడే. నిన్న నుంచే ఈ రెండు రోజులు శని–ఆదివారం ఏమి చేయాలి అని ఆలోచన నా లోపల మొదలైంది. మొదట్లో బెంగళూరుకు వెళ్లాలని అనుకున్నాను. కానీ అది కుదరలేదు. కనీసం శణ్ముగం వస్తాడేమో అనుకున్నాను. కానీ శణ్ముగం తల్లిదండ్రులు అతని దగ్గరకు వెళ్లారట. అందువల్ల ఈ వారం శణ్ముగం తిరుపతికి రాడని తెలిసిపోయింది. చెప్పుకోదగ్గ సినిమాలు కూడా ఏవీ రిలీజ్ కాలేదు. ఈ రోజు ఉదయం లేవగానే “ఏం చేద్దాం?” అని ఆలోచిస్తూ ఉండగా, చాలా రోజులుగా వెళ్లాలి అనుకుంటున్న మునిరత్నం సర్ ఇంటికి వెళ్లాలి అని అనిపించింది. టిఫిన్ తిన్నాక ఒకసారి కాల్ చేసి, రాపిడోలో మునిరత్నం సర్ ఇంటికి వెళ్లాలని అనుకున్నాను. టైమ్ చూసుకుంటే తొమ్మిది అవుతోంది. ఒకసారి సర్‌కు కాల్ చేసి “నేను ఇంటికి వస్తున్నాను” అని చెప్పాలని కాల్ చేశాను. పూర్తిగా రింగ్ వెళ్లింది కానీ సర్ కాల్ లిఫ్ట్ చేయలేదు. కొద్దిసేపటికి సర్ నంబర్ నుండి తిరిగి కాల్ వచ్చింది. నేన...

నేను ఇటీవల రాసిన నా బ్లాగ్‌లో, ప్రస్తుతం నా 36 సంవత్సరాల జీవితాన్ని నాలుగు దశలుగా విభజించి, దాన్ని ఒక పుస్తకంగా రాస్తే ఎలా ఉంటుందో అని మీ అభిప్రాయాన్ని అడిగాను. మీరిలో కొంతమంది మీ అభిప్రాయాలను పంచుకున్నారు. వారికి నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు. 2013 జనవరి నుండి నేను తమిళంలో బ్లాగ్ రాయడం ప్రారంభించాను. ఆ సమయంలో యూట్యూబ్, ఇన్‌స్టాగ్రామ్ వంటి సోషల్ మీడియా అంతగా ప్రాచుర్యం పొందలేదు. అందుకే చాలా మంది బ్లాగులు చదవడానికి ఆసక్తి చూపేవారు. ఆ రోజుల్లో నేను రాసే బ్లాగులను ఆరు ఖండాలలో ఉన్న అనేక దేశాల వారు కూడా చదివేవారు. నాకు ఏదైనా అవసరం వచ్చినప్పుడు అడగకానే సహాయం చేయడానికి ముందుకు వచ్చే మంచి వ్యక్తులతో, బ్లాగ్ రాయడం ద్వారా నాకు ఒక మంచి నెట్‌వర్క్ ఏర్పడింది. 2016 డిసెంబర్‌లో నేను ఉద్యోగంలో చేరిన కొన్ని నెలల్లోనే, నా జీతంతో మా ఇంట్లో వాళ్లను టూర్ ఏజెంట్ ద్వారా కాకుండా, సింగపూర్‌లో ఉన్న నాకు పరిచయమైన బ్లాగ్ పాఠకుల సహాయంతో అన్ని ఏర్పాట్లు చేసి, ఐదు రోజుల సింగపూర్ ప్రయాణానికి మా ఇంట్లో వాళ్లను తీసుకెళ్లాను. తర్వాత 2022 జూన్ నెలలో తిరుపతిలోని ఎం.ఆర్.పల్లి ప్రాంతంలో, అండర్‌గ్రౌండ్ డ్రైనేజ్ శుభ్రం చేస్తున్న మ...

గత నెల 11వ తేదీన నేను నా 36వ పుట్టినరోజును జరుపుకున్నాను. నాకు ఎప్పటి నుంచో ఒక కోరిక ఉంది. ఏదో ఒక రోజు నా జీవితాన్ని ఒక ఆత్మకథ (Autobiography) పుస్తకంగా రాయాలని అనిపించేది. ప్రస్తుతం ఆత్మకథ రాసుకునేంతగా నా జీవితంలో నేను గొప్పగా ఏమీ సాధించకపోయినా, నా జీవితాన్ని ఒక పుస్తక రూపంలో రాసి పెట్టాలనే కోరిక మాత్రం ఎప్పటినుంచో ఉంది. కానీ దాన్ని ఎలా ప్రారంభించాలి అన్నది నాకు స్పష్టంగా తెలియకపోవడంతో, ఆ ఆలోచనను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. వారం క్రితం చెన్నైలో ఉండే నా ఒక స్నేహితుడితో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. అది ఏమిటంటే — ప్రస్తుతం నా 36 సంవత్సరాల జీవితాన్ని నాలుగు దశలుగా (Four Phases) విభజించి ఒక పుస్తకంగా రాస్తే బాగుంటుందని అనిపించింది. *** నేను 1990 ఫిబ్రవరి 11న తిరుపతిలో జన్మించాను. నా తండ్రి నాదముని రెడ్డి, నా తల్లి అల్లిరాణి. . నేను వారి మొదటి సంతానం. ఏడు సంవత్సరాల తర్వాత, 1997 జూన్ చివరి వారంలో నన్ను చెన్నైలోని ఒక అంధుల ప్రత్యేక పాఠశాలలో చేర్పించారు. ఆ సమయానికి అంతకుముందు జరిగిన విషయాలు నాకు పెద్దగా గుర్తు లేవు. కాబట్టి ఆ కాలాన్ని నా జీవితంలోని “జీరో దశ (Zero Phase)” గా భావించవచ...

చాలామంది, అందులో నేనూ కూడా ఒకడిని, డిప్రెషన్, స్ట్రెస్, ఆందోళన (Anxiety) మధ్య ఉన్న తేడాను స్పష్టంగా తెలుసుకోలేకపోతున్నాము. మానసికంగా కొంచెం బరువుగా అనిపించినా, లేదా జీవితంలో ఏదైనా కష్టమైన పరిస్థితి వచ్చినా, వెంటనే అది డిప్రెషన్, స్ట్రెస్ లేదా ఆందోళన అని అనుకుంటాం. అసలు వాటి అర్థం పూర్తిగా తెలుసుకోకుండా ఈ మూడు పదాలను చాలా సార్లు ఉపయోగిస్తుంటాం. కానీ నిన్న, నేను ఒక ఫేస్‌బుక్ స్టేటస్ చదివిన తర్వాత, డిప్రెషన్, స్ట్రెస్, ఆందోళన మధ్య ఉన్న తేడా నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది. నాలాగే మీరూ కూడా ఈ మూడింటికి ఉన్న తేడాను తెలుసుకోవాలని ఈ బ్లాగ్ రాస్తున్నాను. *** మనము ఎప్పటికప్పుడు గతం గురించే ఆలోచిస్తూ, ఆ ఆలోచనల నుంచి మన మనసును దూరం చేయలేకపోతే, దానిని డిప్రెషన్ అంటారు. మన ప్రస్తుత పరిస్థితి గురించి, ఇప్పుడున్న సమస్యల గురించి ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ ఉంటే, దానిని స్ట్రెస్ అంటారు. మన ఆలోచనలు మొత్తం భవిష్యత్తు గురించే ఉండి, ఏమవుతుందో అని ముందుగానే ఆందోళన పడుతూ, భయపడుతూ ఉంటే, దానిని ఆందోళన (Anxiety) అంటారు. *** ఈ మూడు సమస్యలతో పాటు, ట్రామా, భావోద్వేగ బాధ, ఇంకా కనిపించని ఎన్నో మానసిక కలవరాలు కూడా ఉంటాయి. ఇవి ఇతరులకు...

గత సంవత్సరం ఫిబ్రవరి చివరి వారంలో నేను తీవ్రమైన మానసిక ఒత్తిడికి గురయ్యాను. ఆ సమయంలో నా చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు, ముఖ్యంగా నా తల్లిదండ్రులు, నా పరిస్థితిని అర్థం చేసుకోలేదు. నేను ఎలాంటి బాధలు ఎదుర్కొంటున్నానో అడగడానికి కూడా వారు సిద్ధంగా లేరు. వారి దృష్టి అంతా నా తమ్ముడి పెళ్లిపైనే ఉండడంతో, నా సమస్యను వారు పూర్తిగా పట్టించుకోలేదు. నేను మాత్రం నా మానసిక సమస్య నుంచి బయటపడటానికి చాలా ప్రయత్నించాను. నిజంగా చెప్పాలంటే, ఆ సమయంలో నేను చాలా ఇబ్బందులు పడ్డాను. నేను ఎంతగా బాధపడ్డానో మాటల్లో చెప్పలేను. ఆ సమయంలో నాకు ఉన్న ఒకే ఒక ఒత్తిడి తగ్గించే మార్గం ప్రతిరోజూ బ్లాగ్ రాయడం. ఇప్పుడు ఆ రోజుల్లో నేను రాసిన బ్లాగులను తిరిగి చూస్తే నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. కుటుంబం నుంచి ఎలాంటి మద్దతు లేకుండా నేను ఆ పరిస్థితిని ఎలా అధిగమించగలిగానో తలుచుకుంటే నిజంగా ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. ఈ రోజు మధ్యాహ్నం యూట్యూబ్‌లో ఒక వీడియో చూసాను. ఆ వీడియో చూసిన వెంటనే గతంలో నేను ఎదుర్కొన్న ఆ మానసిక ఒత్తిడి మళ్లీ గుర్తుకు వచ్చింది. ఆ వీడియోలో ఉన్న విషయం కూడా నన్ను చాలా కలవరపరిచింది. ఆ విషయం గురించి నా అభిప్రాయాన్ని తప్పకుండా రాయాలని లోపల నుం...

ఒక వ్యక్తి తప్పు చేసి శిక్ష పడి పది సంవత్సరాలు జైల్లో గడిపి విడుదల అవుతాడు అనుకుందాం. విడుదలైన తర్వాత అతను చేసిన తప్పుకు ఎంతవరకు పశ్చాత్తాపం పడతాడు? శిక్షను అనుభవించిన తరువాత అతని ఆలోచనల్లో, ప్రవర్తనలో ఎంతవరకు మార్పు వస్తుందో మాత్రం చెప్పడం కష్టం. అయితే అదే వ్యక్తి చేసిన తప్పును సమాజంలో నలుగురు వేలెత్తి చూపించి, “నువ్వు తప్పు చేశావు” అని చికొట్టి నిలదీస్తే — అతనిలో ఏదైనా చలనం కలగవచ్చు. ఆ వ్యక్తిలో కొంతైనా మార్పు చోటుచేసుకునే అవకాశం ఉండవచ్చు. ఇప్పుడు నేను చెప్పింది ఏదో నా సొంత ఆలోచనతో చెప్పిన ఉపన్యాసం కాదు. కొద్ది రోజుల క్రితం గరికపాటి గారు చెప్పిన మాటలు ఇవి. ప్రస్తుతం నా చుట్టూ ఉన్న కొంతమంది వ్యక్తుల వల్ల నేను మానసికంగా ఇబ్బంది పడుతున్నాను. వారు చేసిన, చేస్తున్న తప్పు నా చుట్టూ ఉన్న అందరికీ తెలుసు. కానీ ఎవరూ నోరు తెరచి “నువ్వు చేస్తున్నది తప్పు” అని ఏ ఒక్కరూ చెప్పడం లేదు. ఒక వ్యక్తి దొంగతనం చేస్తుంటే, అతనిని “దొంగ” అని చెప్పకుండా, తమ అవసరాల కోసం స్వార్థంగా మౌనంగా చూస్తూ ఉండే వారిని ఏమని పిలవాలి? “వాడికి కనిపించదు, అంధుడు కదా… మనల్ని ఏమి చేస్తాడులే” అన్నట్టుగా — మనం చేసే పనులన్నీ సరైనవే...