జీరో దశ నుంచి ఈ రోజు వరకు (నా జీవితం – నాలుగు దశల ప్రయాణం)

గత నెల 11వ తేదీన నేను నా 36వ పుట్టినరోజును జరుపుకున్నాను.

నాకు ఎప్పటి నుంచో ఒక కోరిక ఉంది. ఏదో ఒక రోజు నా జీవితాన్ని ఒక ఆత్మకథ (Autobiography) పుస్తకంగా రాయాలని అనిపించేది.

ప్రస్తుతం ఆత్మకథ రాసుకునేంతగా నా జీవితంలో నేను గొప్పగా ఏమీ సాధించకపోయినా, నా జీవితాన్ని ఒక పుస్తక రూపంలో రాసి పెట్టాలనే కోరిక మాత్రం ఎప్పటినుంచో ఉంది.

కానీ దాన్ని ఎలా ప్రారంభించాలి అన్నది నాకు స్పష్టంగా తెలియకపోవడంతో, ఆ ఆలోచనను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.

వారం క్రితం చెన్నైలో ఉండే నా ఒక స్నేహితుడితో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

అది ఏమిటంటే — ప్రస్తుతం నా 36 సంవత్సరాల జీవితాన్ని నాలుగు దశలుగా (Four Phases) విభజించి ఒక పుస్తకంగా రాస్తే బాగుంటుందని అనిపించింది.

***

నేను 1990 ఫిబ్రవరి 11న తిరుపతిలో జన్మించాను.

నా తండ్రి నాదముని రెడ్డి, నా తల్లి అల్లిరాణి. . నేను వారి మొదటి సంతానం.

ఏడు సంవత్సరాల తర్వాత, 1997 జూన్ చివరి వారంలో నన్ను చెన్నైలోని ఒక అంధుల ప్రత్యేక పాఠశాలలో చేర్పించారు.

ఆ సమయానికి అంతకుముందు జరిగిన విషయాలు నాకు పెద్దగా గుర్తు లేవు.

కాబట్టి ఆ కాలాన్ని నా జీవితంలోని “జీరో దశ (Zero Phase)” గా భావించవచ్చు.

1997 జూన్ నుంచి 2009 మార్చి వరకు మొత్తం 12 సంవత్సరాలు చెన్నైలోని హాస్టల్‌లో ఉండి నా పాఠశాల విద్యను పూర్తి చేశాను.

చెన్నైలో 12 సంవత్సరాలు చదివినప్పుడు నాకు మంచి అనుభవం, ఎక్స్‌పోజర్ లభించినా, ఆ సమయంలో నేను ఎదుర్కొన్న మానసిక పోరాటాలు మాత్రం నాకు మాత్రమే తెలుసు.

అదికాక, ఆరో తరగతి నుంచి నేను ఒంటరిగా సెలవులకు ఇంటికి వచ్చి తిరిగి వెళ్లేవాడిని.

అలా చెన్నైలో గడిచిన ఆ 12 సంవత్సరాల స్కూల్ జీవితం — నా జీవితంలోని మొదటి దశ (First Phase) అని చెప్పవచ్చు.

చెన్నైలో 12 సంవత్సరాలు చదివిన తర్వాత, నేను తిరుపతిలోనే అండర్‌గ్రాడ్యుయేషన్ చదవాలని కోరుకున్నాను.

కానీ నా తండ్రి మాత్రం మళ్లీ చెన్నైలోనే లయోలా కాలేజీలో చదవాలని కోరుకున్నారు.

ఆ విషయంలో నేను అంగీకరించలేదు.

“నేను తిరుపతిలోనే కాలేజీలో చేరుతాను” అని స్పష్టంగా చెప్పాను.

పబ్లిక్ పరీక్షల ఫలితాలు వచ్చినప్పుడు నేను స్కూల్ ఫస్ట్ వచ్చాను.

1200 మార్కులకు 1000 మార్కులకుపైగా సాధించాను.

ఆ సమయంలో నాకు కంప్యూటర్ నేర్చుకోవాలనే కోరిక చాలా బలంగా ఉండేది.

దాని కోసం తిరుపతిలోని JIT Technology Institute లో ప్రతిరోజూ సాయంత్రం కంప్యూటర్ క్లాస్‌కు వెళ్లి MS Office నేర్చుకునేవాడిని.

కంప్యూటర్ కోర్స్ పూర్తయ్యాక, 2009 జూన్ 7న నేను అడిగిన కాన్ఫిగరేషన్‌తో ఒక కంప్యూటర్‌ను నా తండ్రి నాకు కొనిచ్చారు.

అప్పుడు కంప్యూటర్, స్కానర్ అన్నీ కలిపి సుమారు ₹35,000 ఖర్చు అయ్యి ఉంటుంది.

నేను అడగగానే, ఎలాంటి ప్రశ్నలు లేకుండా మా ఇంట్లో వాళ్లు నాకు తీసిచ్చిన మూడు వస్తువులలో అది ఒకటి.

కొత్త కంప్యూటర్ ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత నాకు చాలా ఉత్సాహంగా అనిపించింది.

మనస్పూర్తిగా మనం కోరుకున్న ఒక వస్తువు మనకు లభించినప్పుడు కలిగే ఆనందం ఎంత ప్రత్యేకమో — కంప్యూటర్ ఇంటికి వచ్చిన రోజున నేను ఆ ఆనందాన్ని అనుభవించాను.

కంప్యూటర్ ఇంటికి వచ్చిన వెంటనే నేను ఇంటర్నెట్ కనెక్షన్ కూడా అడిగాను.

మా పెద్దనాన్న కుమారుడు నగరి రమేష్ BSNL లో పనిచేస్తుండటంతో, ఆయన సహాయంతో నాకు చాలా సులభంగా బ్రాడ్‌బ్యాండ్ కనెక్షన్ కూడా వచ్చింది.

నా జీవితంలో నా అభివృద్ధికి కంప్యూటర్ చాలా కీలకమైన పాత్ర పోషించింది.

నాకు కంప్యూటర్ నేర్చుకోవాలనే ఆసక్తి లేకపోయి ఉంటే, నా జీవితం పూర్తిగా వేరేలా ఉండేదేమో అనిపిస్తుంది.

తర్వాత తిరుపతిలోని రెండు TTD ఆర్ట్స్ కాలేజీలలో BA కోర్సులో చేరడానికి అప్లికేషన్ వేశాను.

అయితే నాకు మంచి మార్కులు వచ్చినప్పటికీ, నేను ఇతర రాష్ట్రంలో చదివిన కారణంగా మొదట సీటు దొరకలేదు.

చివరి ప్రయత్నంగా, నా పెద్దమ్మ మునిరత్నమ్మ గారి అన్నయ్య సహాయంతో,

నేను అనుకున్న కోర్సు దొరకదేమో అనుకున్న సమయంలోనే చాలా సులభంగా ఎస్.వి. ఆర్ట్స్ కాలేజీలో సీటు దొరికింది.

కాలేజీ ప్రారంభమయ్యే సమయానికి మా ఇంట్లో వాళ్లు నన్ను హాస్టల్‌లో చేర్పించాలని నిర్ణయించారు. అందుకు అన్ని ఏర్పాట్లు కూడా చేసుకున్నారు.

కాలేజీ ఓపెన్ అయ్యే రోజు ట్రంక్ బాక్స్, ప్లేట్, బకెట్, బెడ్ తీసుకుని హాస్టల్‌లో చేర్పించడానికి ఎస్.వి. ఆర్ట్స్ కాలేజీకి వెళ్లాం.

కానీ ఆ రోజు విద్యార్థులు ఎవరూ రాకపోవడంతో మళ్లీ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాం.

ఒక వారం తర్వాత నా జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన మలుపు తిరిగింది.

నన్ను హాస్టల్‌లో చేర్చి చదివించాలన్న నా తల్లిదండ్రుల కోరిక నెరవేరలేదు.

దానికి కారణం — కొత్తగా నాకు పరిచయమైన నా నలుగురు స్నేహితులు: సంతోష్, వంశీ, రాజేష్, రాకేష్.

వారి వల్ల నేను హాస్టల్‌లో చేరకుండా ప్రతిరోజూ డే స్కాలర్‌గా కాలేజీకి వెళ్లి వచ్చేవాడిని.

ఆ తర్వాత నేను B.Ed మరియు M.A డే స్కాలర్‌గా కాలేజీకి వెళ్లి వచ్చేవాడిని.

అలా తిరుపతిలో గడిచిన నా ఆరు సంవత్సరాల కాలేజీ జీవితం, అలాగే ఉద్యోగం కోసం పోటీ పరీక్షలకు సిద్ధమవుతూ గడిపిన సమయం — ఇవన్నీ కలిపి నా జీవితంలోని రెండవ దశ (Second Phase)గా చెప్పుకోవచ్చు.

---

2016 డిసెంబర్ 19న నేను స్టేట్ బ్యాంక్ ఆఫ్ ఇండియా (SBI) లో ఉద్యోగంలో చేరాను.

నా మొదటి పోస్టింగ్ తిరుత్తణి మెయిన్ బ్రాంచ్ లో వచ్చింది.

సుమారు ఐదున్నర సంవత్సరాలు ప్రతిరోజూ తిరుపతి నుంచి తిరుత్తణి వరకు ప్రయాణిస్తూ ఉద్యోగం చేసిన రోజులు — అవి నా జీవితంలోని మూడవ దశ (Third Phase) అని చెప్పవచ్చు.

ఎన్నో కష్టాలు పడి, ఇతరులు అర్థం చేసుకోలేని అంతటి బాధను అనుభవించి, ఐదున్నర సంవత్సరాల తర్వాత చివరకు నాకు ట్రాన్స్‌ఫర్ వచ్చింది.

2022 జూన్ 24, శుక్రవారం — తిరుత్తణి బ్రాంచ్ నుంచి రిలీవ్ అయ్యి చాలా ఆనందంగా ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.

---

2022 జూన్ చివరి వారంలో నాకు తిరుపతికి పోస్టింగ్ వచ్చినప్పటి నుంచి ప్రారంభమైన ఈ కాలం — నా జీవితంలోని నాలుగవ దశ (Fourth Phase).

ఈ నాలుగు దశల్లో చూస్తే, ప్రస్తుతం నేను అనుభవిస్తున్న ఈ దశ నా జీవితంలో అత్యంత కష్టమైన దశగా అనిపిస్తుంది.

దానికి చాలా కారణాలు ఉండవచ్చు.

ఇలా నా జీవితంలోని ఈ నాలుగు దశలను ఆధారంగా చేసుకుని ఒక పుస్తకం రాయాలనే ఆలోచన నాకు వచ్చింది.

అయితే దానికంటే ముందుగా,

“ఉమ్మడి కుటుంబం” అనే పేరుతో ఒక వ్యక్తి ఎలా మోసపోయాడు — అనే నిజ జీవిత కథను కూడా ఒక పుస్తకంగా రాయాలనే కోరిక నాలో ఉంది.

చూడాలి… ఆ పుస్తకం నేను ఎప్పుడు రాస్తానో.

ఇప్పటికైతే —

ఈ రోజు మీరు చదివింది ఒక చిన్న బ్లాగ్ మాత్రమే.

నా జీవితాన్ని పుస్తకంగా రాస్తే ఎలా ఉంటుందని మీరు అనుకుంటున్నారు?

మీ అభిప్రాయాన్ని తప్పకుండా చెప్పండి.

---

తిరుపతి మహేష్

13/03/2026