తిరుపతి మహేష్

1997 జూన్ నెల చివరి వారంలో వచ్చిన ఒక శుక్రవారం… నా తల్లిదండ్రులు నన్ను చెన్నైలో ఉన్న, దృష్టి లోపం ఉన్న పిల్లల కోసం నడపబడే ఒక ప్రత్యేక పాఠశాలలో మొదటి తరగతిలో చేర్పించారు. ఆ స్కూల్ blind students కోసం నడపబడేదిగా ఉండడంతో, మొదటి తరగతి నుంచే నా విద్యా ప్రయాణం బ్రెయిల్ పద్ధతిలోనే ప్రారంభమైంది. సాయంత్రం సమయాల్లో volunteers ఎవరో ఒకరు వచ్చి సాధారణ పుస్తకాలు చదివేవారు… వాళ్లు చదివింది జాగ్రత్తగా విని, నేను బ్రెయిల్‌లో నోట్స్ రాసుకోవడం… తర్వాత పరీక్షల సమయంలో, నేనే రాసుకున్న ఆ బ్రెయిల్ నోట్స్‌ను తిరిగి చదవడం… అలా చెన్నైలో నా పాఠశాల జీవితం మొత్తం 12 సంవత్సరాలు గడిచింది. ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే — ఎంత సమయం, ఎంత శ్రమతో కూడుకున్న ఆ బ్రెయిల్ విధానంలో పన్నెండు సంవత్సరాలు నేను ఎలా చదివానో అనిపిస్తే… నాకే నమ్మశక్యం కాకుండా ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. ఆ రోజుల్లో… మేము చదువుకోవడానికి ఒక శక్తివంతమైన సాధనం బ్రెయిల్ అన్న నిజాన్ని మేమెప్పటికీ మర్చిపోలేము. 2009లో నేను తిరుపతిలోని SV Arts కాలేజీలో చేరిన తర్వాత, బ్రెయిల్ నుంచి కంప్యూటర్‌పై ఆధారపడి చదివే విధానానికి మారాను. ప్రతి రోజు ఇంటి నుంచి బ్యాంక్, బ్యాంక్ నుం...

జనవరి ఒకటి — నూతన సంవత్సరం రోజు అంటే చిన్నప్పటి నుంచే నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన ఫీలింగ్ ఉండేది. డిసెంబర్ 31 రాత్రి నిద్రపోకుండా, సరిగ్గా 12 గంటలకు ఫ్రెండ్స్‌కి ఫోన్ చేసి “హ్యాపీ న్యూ ఇయర్” చెప్పిన రోజులు… ఎప్పుడో ముగిసిపోయాయి. గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా మాత్రం, ఒక చిన్న పాజిటివ్ ఆలోచనతో, కొంచెం ఆశతో, ఇంట్లో అమ్మ చేసే చికెన్ బిర్యానీతో, చాలా సింపుల్‌గా నూతన సంవత్సరం రోజును జరుపుకుంటూ వస్తున్నాను. నిన్న సాయంత్రం బ్యాంక్ నుంచి ఇంటికి చేరేసరికి, రాత్రి ఏడున్నర దాటిపోయింది. అప్పటికే మా అపార్ట్‌మెంట్‌లో నూతన సంవత్సరం సంబరాలు ప్రారంభమయ్యాయి. వాటిని నేను పట్టించుకోకుండా, ఎప్పటిలాగే భోజనం చేసి, టైమ్‌కి నిద్రపోయాను. సడన్‌గా అమ్మ నన్ను నిద్రలేపి, చేతిలో కేక్ ఇచ్చి తినమన్నప్పుడు, సమయం ఎంత అని అడిగితే — 12:20 అని చెప్పింది. ‘మనం కొత్త సంవత్సరంలోకి వచ్చేశాం’ అనే భావన నాలో కలిగింది. కిటికీ అవతల బయట దూరంగా ఎక్కడో పిల్లలు ‘హ్యాపీ న్యూ ఇయర్’ అని ఒకరికొకరు చెప్పుకుంటున్న శబ్దం వినిపించింది. మొబైల్ తీసి చూసే సరికి 4–5 వాట్సాప్ నోటిఫికేషన్లు కనిపించాయి. అవి అన్నీ ఫార్వర్డ్ న్యూ ఇయర్ విషెస్ మెసేజ్‌లే అయి ఉంటాయని అనుక...